Mijn BarcC-pen is leeg! Bestel snel een nieuwe vulling.
U heef geen Flash Player 8 geinstalleerd. Klik hier om deze plugin te downloaden.
Zingende workshopdeelnemers en een brullende generator BarcC-consultant Eldert van der Molen heeft ook in 2007 trainingen in Kenia verzorgd. Hij deed dit op verzoek van de internationale hulporganisaties ADRA, World Food Programme, GOAL, Care International en Oxfam. Het waren enerverende dagen, waarover Eldert hieronder verslag doet.
Stress Wat een stress! Het leek zo mooi: samen met Hans op pad, steun aan elkaar en onderweg de laatste voorbereiding. Vijf minuten voor vertrek het telefoontje van de vrouw van Hans: manlief ligt in het ziekenhuis en kan dus niet naar Kenia. Gelukkig had ik veel informatiemateriaal in mijn handbagage en kon ik onderweg mijn plan trekken. Na aankomst in Kenia meteen achter mijn laptop gekropen en de eerste versie van de training gemaakt.
Overal bewaking Al snel ontmoet ik Willemijn, mijn steun en toeverlaat in de eerste dagen. Rob McConnell neemt de plek van Hans in. Het is even wennen: overal bewaking! In het hotel op elke verdieping en op iedere hoek. Het heeft natuurlijk alles te maken met de armoede in Kenia. Veertig procent van de bevolking is werkloos, dan is het niet zo gek dat er een veiligheidsrisico bestaat.
Er heeft een dame op uw deur geklopt In een logboek worden mijn gangen vastgelegd. Ik word keurig geïnformeerd dat er tijdens mijn afwezigheid een dame op de deur heeft geklopt, met daarbij het tijdstip en waar ze nu is; mijn buurvrouw Esther Bosgra van TNT.
De eerste dagen zijn we dag en nacht in de weer. Overdag training geven, ’s avonds overleg en de volgende dag voorbereiden.
Trainen in tuinstoelen De traininglocaties vinden is een uitdaging! Straatnummers kennen ze hier niet. Driekwartier met de taxichauffeur rondgetuft; kosten: 7 euro. Uiteindelijk belanden we op de juiste campus. Nadat we de bewaking zijn gepasseerd, volgt de volgende verrassing: de plek waar we de training moeten verzorgen. Een ruimte met tuinstoelen. Wegens ruimtegebrek worden een aantal deelnemers om het hoekje gestald. Ach, je moet toch wat! Ik heb een ‘vaste’ taxichauffeur. Hij heet David en spreekt gelukkig verstaanbaar Engels. Dat kan ik niet van iedere Keniaan zeggen. De meesten spreken heel zachtjes en lachen voortdurend. Je verstaat er af en toe geen bal van!
Zang als dank Na afloop van een workshop krijgen een spontane klap en zangpartijen om ons te bedanken. Geweldig om mee te maken! De mensen zijn sowieso erg aardig, ze lachen veel en maken meestal even contact met je.
Ochtendconcert Nairobi is een drukke stad. Er is veel meer verkeer dan er wegen zijn. Dit in combinatie met de gewoonte dat als een Keniaan niet verder kan, hij begint te toeteren zorgde ervoor dat ik iedere ochtend om halfzes wakker was. Alles zit achter een groot hek, zelfs de restaurants. Het probleem is alleen dat je die restaurants niet herkent. Als je het niet weet, zul je ze ook niet vinden. Maar als de bewaker de deur opent, betreed je ineens een volstrekt andere wereld.
Verademing In vergelijking met Nairobi is Kisumu een verademing. Veel gemoedelijker en lekker warm! Erg leuk. Bovendien hoeven we niet meer elke avond te overleggen. Samen met Willemijn en een vriendin van haar naar een heerlijk rustig restaurant. Alles is goedkoper dan in Nairobi. Onze hotelkamer kost ongeveer een tiende van die in de hoofdstad. Maar toegegeven, hij is minder luxe. Een sociaal werker leidt ons rond door de sloppenwijken van Kisumu. Hier leven 170.000 mensen, van wie sommigen er al 17 jaar wonen. Het verschil tussen de woningen is opvallend. De een woont in een compleet bouwval, terwijl de ander best een redelijk huis heeft, met een keuken, een koelkast, een tv, een pc en volgens mij zelfs internet. Er wonen daar gezinnen met 10 kinderen zonder ouders. Die zijn overleden aan aids. We praten met een 85-jarige oma die voor al haar kleinkinderen zorgt. De reden is hartverscheurend: al haar kinderen en hun partners zijn overleden.
Kamerprijs: vier maandlonen Kenianen die een baan hebben, werken vaak voor een extreem laag inkomen. Een bewaker, die 7 dagen per week 12 uur werkt, verdient bijvoorbeeld 25 euro per maand. Mijn hotelkamer in het Panafric kost al 100 euro per nacht. Dat is vier maandlonen!
Veiligheidscode C Via Nairobi naar Dadaab gereisd. Dit gebied heeft de veiligheidscode C. We kunnen dus niet zo maar een wandeling gaan maken. Onze compound wordt bewaakt en is omheind met 1,5 m breed prikkeldraad. Ze spreken hier bloedserieus over ‘bandits’, we moeten er serieus rekening mee houden dat die een inval doen.
Levende kippen in een pan Het dorp Dadaab bestaat uit bouwsels van golfplaten, plastic en planken. Toch hebben ze een hotel, een supermarkt, een mobile shop etc. Het valt bijna niet te geloven. Op weg naar mijn ontbijt zie ik dat we straks bij de lunch kip eten. De dieren worden levend in een pan gekieperd die op het houtvuur staat.
De weg is weg De reis van Dadaab naar Wajir duurt 8 uur, 350 km rechtdoor. De ‘weg’ is eigenlijk niet meer dan een groot zandpad. Sommige delen zijn na de flinke regenbui van gisteren niet meer terug te vinden. We kunnen om die reden niet de korte route van 5 uur rijden. Een man vertelt Wajir vorig jaar drie maanden onbereikbaar is geweest over de weg. Veel kamelen gezien. Toen ik de eerste had gemist met mijn fotocamera, was ik nog teleurgesteld. Maar daarna heb ik ontelbaar veel van die bultruggen voorbij zien komen. De dorpjes onderweg; veel rotzooi op straat, de geiten lopen er in rond. De huisjes zelf zien er erg armoedig uit. Maar goed, dit is altijd nog beter dan de mensen die midden in de bush wonen. Ik zie mensen water scheppen uit plassen op de wegen.
Veel geschreeuw, weinig interactie We verzorgen een training in een open ruimte. Op nog geen 30 meter afstand staat een stroomgenerator met een geluidssterkte van zeker 80 dB zijn best te doen. Ik moet schreeuwen om me verstaanbaar te maken. Een vruchtbare interactie met de workshopdeelnemers zit er echter niet. Ik versta er geen klap van. Maar wat een geweldige ervaring!
Ga naar Eldert zijn weblog van 2008
Ga terug