Mijn BarcC-pen is leeg! Bestel snel een nieuwe vulling.
U heef geen Flash Player 8 geinstalleerd. Klik hier om deze plugin te downloaden.
Ga terug Lees Eldert zijn inspirerende verslag van 2007
Het is zover: de trainers van World Vision hebben vandaag het stokje overgenomen. Het werd meteen heel zichtbaar. Ik kreeg het verzoek niet mee te luisteren tijdens de voorbereiding van de generale oefening, waarbij ieder een deel van de All Awareness Briefing for Fleet Safety voor zijn rekening nam. Ik was daar erg blij mee, want dit was precies het eigen initiatief waar ik op had gehoopt. Met veel energie hebben de nieuwe World Vision-trainers de briefing vormgegeven. Onder het motto ‘je hoeft niet ziek te zijn om beter te worden’ stopten ze er volop verbeterpunten in!
Ik kijk voldaan terug op dit traject, maar ik ben natuurlijk ook blij om weer huiswaarts te gaan.
Reageren? Mail Eldert!
Het kon niet uitblijven! Vandaag kreeg ik de onvermijdelijke vraag waarom ik 3 korsten op mijn rechterhand heb. Vorige week vrijdag zat ik tijdens het fietsen te bellen. Ik wilde ondertussen met mijn linkerhand rechts schakelen, maar dat ging natuurlijk fout. Dikke pret, want ik ben toch die trainer die hen bewust moet maken van de risico’s in het verkeer? We hebben samen de conclusie getrokken: als je wilt bellen, zoek dan eerst een geschikte plek om even te stoppen.
Tijdens de training komen de mensen, die het stokje van mij gaan overnemen, met dramatische verhalen. Voorbeeld: een chauffeur vraagt of hij onbetaald verlof kan krijgen, omdat hij echt rust nodig heeft. De man blijkt wekenlang - dag in, dag uit- te hebben gereden. Met dit voorbeeld is meteen de vraag beantwoord of alleen de chauffeurs training nodig hebben. Dat geldt net zo hard voor de managers. Maar ik voeg eraan toe dat de mensen hier voor lastige keuzes staan. Want wat is belangrijker: voedselhulp geven of voor je eigen veiligheid kiezen?
Hoe ontwijk je een file? Vanavond heb ik voor het eerst in een zogeheten Matatoo gezeten. Dat is een busje waarvan je er hier ontelbaar veel ziet rondrijden. De chauffeurs halen de gevaarlijkste capriolen uit. Vanochtend zag ik met eigen ogen hoe zo’n busje om de file te ontwijken doodleuk over de andere weghelft ging rijden. Als er een tegenligger naderde, dook hij gewoon even de berm in. Het probleem was alleen dat daar mensen liepen … Echt levensgevaarlijk!
Verduisterde ramen en keiharde beat Mijn Matatoo-rit is heel bijzonder. Ik zit met twaalf passagiers als ingeblikte sardientjes in een busje met verduisterde ramen. Een keiharde beat met begeleidende beelden op een videoscreen maken dit een gedenkwaardige belevenis. Ondertussen kom ik erachter waarom de chauffeurs van deze busjes zulke woeste capriolen uithalen. Ze moeten eerst een basisbedrag binnenhalen voor de baas; de rest is voor hen. Weer een prachtig voorbeeld voor de training!
Morgen gaan de nieuwe trainers volop aan het oefenen, ik geloof er in!
Het is dankbaar werk om medewerkers van World Vision bewust te maken van de wijze waarop ze kunnen bijdragen aan een grotere verkeersveiligheid. Ik geniet ervan! Maar ik besef dat het natuurlijk beter is als World Vision de trainingen voortaan zelf kan geven. Alleen jammer dat ze mij dan niet meer nodig hebben.
Ik heb me vandaag daarom intensief voorbereid op de workshops van morgen en overmorgen. Dan hoop ik een groep van tien medewerkers klaar te stomen voor hun taak als safety awareness trainer. De grootste uitdaging is dat ik hen zover krijg dat ze er geen standaard powerpointverhaal van maken. Je kent die voordrachten wel: klikken, voorlezen, klikken, voorlezen …
Toen ik deze mensen zelf training gaf, heb ik verschillende methoden gebruikt om hun bewustzijn van onveilige verkeerssituaties te versterken. Ik ben benieuwd of ze die zelf ook gaan toepassen. Ik heb er het volste vertrouwen in. Het valt mij overigens op dat de mensen hier geen angst hebben om voor een groep te staan. Plankenkoorts kennen ze niet. Als ik over nadenk, verbaast het me niet. Want dankzij hun natuurlijke glimlach en hun vanzelfsprekende blijheid (ja, ondanks alle ellende hier) nemen ze iedereen voor zich in.
Er stond vandaag één training op het programma, voor een superenthousiaste groep. De vraag die ook deze keer kwam bovendrijven was: hoe zeg ik het tegen mijn baas? Het roadsafety-vraagstuk lijkt vooral bij de chauffeur te liggen. Immers, als hij of zij (ja, er zijn ook vele vrouwelijke chauffeurs) zich maar beter gedraagt, komt het wel goed. Daar zit iets in, maar dat is zeker niet het hele verhaal.
Er wordt namelijk enorm veel druk op de chauffeurs uitgeoefend om een gepland rijschema te halen. Ook als dat eigenlijk onhaalbaar is of als een manager, die ergens naartoe gereden moet worden, te laat komt. De chauffeurs hebben hierover vragen die ik ook vaak in Nederland hoor: "Als ik er iets van zeg, wordt hij misschien boos. Dat moet ik niet hebben!"
In Kenia vieren ze geen Tweede Pinksterdag. We kunnen dus meteen aan de slag. Het begint heel bijzonder met een devotion bijeenkomst: veel zang en gebed, vervolgens delen we de hoogtepunten in de komende week. Het centrale thema is: fellowship; inspireer elkaar en heb echte aandacht voor elkaar. De hartverwarmende verbondenheid is zichtbaar en voelbaar.
De kapel wordt momenteel verbouwd en dus wijken we voor de training uit naar de noodkapel op het grasveld. We confronteren de deelnemers met enkele keiharde cijfers. Ten eerste dat 96% van de kinderen, die overlijden aan de gevolgen van een verkeersongeluk, uit een lagelonenland komt. En ten tweede dat het aantal doden als gevolg van verkeersongelukken in de komende 10 jaar naar verwachting met 65% zal stijgen. Het maakt veel los. Er komt meteen een enorme hoeveelheid energie vrij bij de deelnemers. Die benutten we door na te gaan wat ze er op hun eigen werkterrein aan zouden kunnen doen om de situatie te verbeteren.
Ik ben dankbaar dat ik hier vandaag weer mocht zijn.
Groeten uit Kenia, Eldert
PS Op de foto zien jullie een groepje deelnemers dat hard nadenkt over de urgente zaken die de organisatie zelf zou moeten aanpakken.
Ik ben gearriveerd! Het blijft leuk om te reizen. Al die verschillende mensen! Alleen al de vraag waar ze naar op weg, zijn prikkelt mijn nieuwsgierigheid. Vandaag ga ik me voorbereiden op de trainingen van maandag en dinsdag. Ik krijg drie groepen van ongeveer 40 medewerkers van World Vision.
Actueel nieuws: World Vision is één van de organisaties die volop hulp verlenen in Birma. Ze hebben met 4 andere buitenlandse hulpverleners toestemming om in te Birma zij. 583 lokale medewerkers zijn druk bezig met het verlenen van noodhulp.